Hilabete batzuk dira lotea bota zutela, eta ari da jendea, txandan-txandan, etxera egurra ekartzen eta etxeko zokoren batean edo ahal den lekuan pilatzen; dotore asko batzuk, betiko klasera beste batzuk. Edozein aldetara ere, polita egiten du egurrak etxeko atarian: «Heldu den neguko, seguru gaude», pentsatuko du batek baino gehiagok.
Aurten, Tantadi alde horretan bota dute lotea (jendeak Tantada esaten dio), Hautsideko erreka ondoan; non den, zehatz, ez dakigu, dakienari ez baitiogu galdetu. Inguru hartan, behinik behin, eta, jakina, pagoak berak ez baitira etortzen, bila joan behar. Motozerra eta aizkorak ongi zorroztu, erregaia eta gosaria hartu, eta tratorearekin mendira. Bi edo hiru buelta berdin egin behar izaten dira, eta lanak akitzekin, beti izaten da zer kontatua: eskapadaren bat, lotearekin konforme ez, egur konkorren bat erreka zulora joana eta hau eta beste. Askok nahiago, halere, mendiko freskuran izerditu belarrari buelta ematen ari baino.
Egurra etxera ekarrita, ez dira lanak akitzen: gurdia hustu, aizkorarekin txikitu eta pilak egin. Horiek denek sukaldea berotzeko balioko dute gero, negua goxoxeago egiteko, baita gaztainak erretzeko ere. Morkotsak ari dira gorritzen eta irekitzen; eta, ongi bidean, sanmigeletako izanen dira lehenbizikoak; orduan, askorik ez da falta gaztaina jateak egiten hasteko: su eder bat egin, ganbaratik zartagina sukaldera ekarri, gaztainaz bete, labatza jautsi, zartagina labatzean sartu, eta hari soinua atera, gaztainak txipli-txaplaka hasi arte.