19 urte nituela Txarli ezagutu nuen, mendizale eta euskaltzale bilbotarra, eta elkarrekin askotan irten ginen mendira. Berak botekin galtzerdi pare bakarra erabiltzen zuela ikusita, harriduraz galdetu nion: «Zergatik ibiltzen haiz galtzerdi pare bakarrarekin?». Bi hitzetan erantzun zidan: «galtzerdi ekonomia». Erantzun xelebre hari buelta batzuk eman nizkion, baita ohartu ere bere sistemarekin, eroso ibiltzeaz gain, galtzerdi gutxiago zikintzen eta zulatzen nituela.
Sistema ona, Txarliren galtzerdi bakarrarena. Kontua da, galtzerdiekin bezalaxe, bestelako gauza gutxiago izanda ere erosoago eta buruhauste gutxiagorekin bizi gintezkeela. Lege horrek bere mugak ditu, noski, deus ez duenak erosotasun gutxi eta kezka asko izanen baititu. Baina zenbat kezka ematen dizkigute ganbara lepo bete arte pilatu ohi ditugun gauzek? Asko, baina bai zaila den horretaz konturatzea!