Azken urteotan, teknologia horren presentzia azkar hedatu da ikasgeletan, askotan gogoeta pedagogiko sakonik egin gabe. Horrek galdera garrantzitsu bat planteatzen du: benetan ikaskuntza hobetzeko erabiltzen ari gara, ala berrikuntza teknologikoaren presioari erantzuten, besterik ez?
Adimen artifizialak ikaskuntza pertsonalizatzeko aukera berriak eskaintzen ditu. Ikasle bakoitzaren erritmoa, gaitasunak eta beharrak kontuan hartuta jarduerak egokitu ditzake, eta horrek arreta aniztasunari hobeto erantzuteko aukera ematen du. Ikasle askorentzat, bereziki zailtasunak dituztenentzat, tresna horiek lagungarri izan daitezke ulermena sendotzeko eta konfiantza lantzeko. Gainera, ikaskuntza autonomoa sustatzeko baliabide eraginkorrak eskain ditzake, ikasleak bere prozesuaren protagonista bihurtuz.
Irakasleen ikuspegitik ere, adimen artifizialak potentzial handia du. Denbora eskatzen duten zeregin mekanikoak arindu ditzake, hala nola, material didaktikoen sorrera, ariketa sinpleen zuzenketa edo jarraipen estatistikoa. Horrela, irakasleek denbora gehiago eskaini diezaioke funtsezkoari: ikasleekin harreman pedagogikoa eraikitzeari, pentsamendu kritikoa sustatzeari eta ikaskuntza esanguratsua gidatzeari. Zentzu horretan, adimen artifiziala irakasleen aliatu izan liteke, ez ordezko.
Hala ere, arriskuak ez dira gutxiago. Gehiegizko erabilerak ikasleen mendekotasuna sor dezake, non pentsatzea, zalantzak egitea eta akatsak bizitzea bigarren mailan geratzen diren. Ikasleak erantzun azkarrak jasotzera ohitzen badira, ikaskuntza prozesuaren sakontasuna gal daiteke. Gainera, adimen artifizialak ez du neutraltasunik: algoritmoek aurreiritziak islatzen dituzte, eta datu pertsonalen erabilerak, bereziki adingabeen kasuan, kezka etiko handiak sortzen ditu. Horri guztiari baliabide digitalen arteko arrakala gehitu behar zaio, hezkuntza sistemaren barruan desberdintasunak areagotu ditzakeena.
Azken batean, nire ustez, adimen artifiziala ez da, berez, ez ona, ez txarra. Tresna bat da, eta bere balioa erabileran dago. Hezkuntzan txertatzea positiboa izan daiteke baldin eta helburu pedagogiko argiak, irizpide etiko sendoak eta irakasleen gidaritza erdigunean jartzen badira. Bestela, arriskua dago hezkuntzaren funtsa ahazteko eta ikaskuntza prozesua pobretzeko. Horregatik, adimen artifiziala aukera izan dadin, lehenik eta behin, pentsamendu kritikoa behar da.