Horregatik, bertze hainbertzek bezalaxe abeltzaintza fabrikako lanarekin uztartu behar izaten du «nahiko zaila izaten da aunitzetan biak lotzea. Eguneroko lanak, eguraldi ona delarik belarrean aritu beharra... haur bat ere izan dugu eta mutikoarekin egoteko denbora ere behar izaten dut». Dena den, argi du «gustuko tokian aldaparik ez da izaten eta afizio handia dudalako erabaki dut segitzea».
Saritutako lana
Joxean eta bere aziendak famatuak dira inguruan, Lesakako ferietan egiten den Bortzirietako azienda lehiaketan urtero jaso izan dute eta sariren bat. Lehendabizikoz, 2009. urtean parte hartu zuen «aita, ama eta osabak, erraten zidaten: ‘Zuk aunitz erraten duzu hemen sukaldean eta egundaino ez duzu Lesakara behi bat eraman. Lesakako ferien aitzineko egunean oroitzen naiz kristoren denbora txarra zela eta etxean ez nuen erran aurkeztu behar nuenik. Lagun bati erremolkea eskatu eta behi bat aurkeztu nuen». Eta ezustekoa jaso «behi harekin lehenbiziko saria lortu nuen. Nere poza eta etxeko poza! Ikaragarria izan zen». Bakarrekin hasi, «ondoko urteetan lauzpabortz eraman eta gaur egun hogei bat buru eramaten ditut».
Lehiaketara aziendak aurkeztu aitzinetik «prestatu egin behar izaten dira eta jakin egin behar da behia sokatik ibiltzen ere, ez baita zakur bat». Horregatik, sei hilabeterekin hartu eta erakusten hasten zaie «sokatik hartu eta aunitzetan lurrera botatzen zaitu behiak edo hagitz bizia bada behia traktoreari lotu behar izaten da. Pixka bat ibiliz poliki-poliki jartzen dira. Tiraldi batzuekin oroitzen dira».
Urteroko hitzordua
Aurtengo Lesakako ferietarako ere prest ditu aziendak eta dagoeneko lehiaketan beteranoa den arren «egun batzuk lehenagotik urduritasun puntu bat» nabaritzen hasten omen da». Eguna iritsitakoan berriz, zerura begiratzea izaten da lehenbiziko pausoetakoa, eguraldiak asko baldintzatzen baitu feria eguna «iaz euria egin zuen. Ea aurtengoan eguraldiak laguntzen duen. Hori da saririk handiena». Bistakoa baita, «euriarekin behiek ez dutela horrenbeste luzitzen eta jende gutxiago izaten dela».
Esker ona
Feria egunean aziendak aurkeztu eta sariak lortzea «urte guztian egindako lanaren saria» dela dio «aitzineratz segitzeko animoa da, momentu txarrak ahazten dira». Etxekoentzat ere hagitz berezia da «poz handia da, gurasoentzat eta osaba Estebanentzat. Beraiek dira urtean 365 egunean behien gainean egoten direnak. Baserrian bizi dira eta ordu guztiak han ematen dituzte. Ez baziren beraiek ez nuke izanen horrelako behirik. Meritu handiena beraiena da». Emazteari ere eskerrak eman nahi dizkio «dudan afizio hau ulertzeagatik». Horrekin batera, ingurukoen laguntza ere ezinbertzekoa dela azpimarratu nahi izan du «makinaria baduzu baina laguntza behar da. Zorionez hemen laguntasun hori mantentzen da. Belarrean laguntzen didate familiakoek eta bizilagunek».
Etorkizuna
Abeltzantzaren egoeraz galdetuta, etorkizuna beltz ikusten du «gaur egun baserri aunitz ari dira hustutzen. Ez dakit hemendik urte batzuetara zer pasako den. Horrela segitzen badu, sasiak hartuko ditu bazterrak». Egoerari irtenbidea emateko lehendabiziko lana «Nafarroako Gobernuak gauzak erraztea» dela uste du «horrenbertze traba ez paratzea». Eta diru-laguntzak beharrezkoak diren arren, bere ustez, «hobeto geundeke aziendagatik egiaz balio duena pagatuko balitz». Bizitzeko adina ematen ez duenez, «afizio bezela jendearen artean zabaltzeko ahalegina egin behar da».