Baserri mundua eta euskara izan dira Euskal Herriko kultura eta nortasunaren ezaugarri nagusienak, baserritarra naturarekin batera bizi izan da duela gutti arte. Zorionez edo zoritxarrez egun ia ez da gelditzen hortik bizi den herritarrik eta ohitura zaharren desagertzearekin batera, gure mendiak gero eta utziagoak daude.
Hala ere, badira oraindik bertze lanarekin batera etxean aziendak dituztenak eta ingurua eta paisaia mantentzen dutenak, nahiz horretan ez duten bidea batere erraz aurkitzen; soldata duina bermatzen duen lana bukatzerakoan, ordu aunitz sartu beharra dute, arratsaldeetan, asteburuetan... Baserria mantentzeko instituzioen exijentziak gero eta handiagoak dira eta gainera baserriak ez du dirurik ematen.
Orain honetara ekartzen gaituena bertze arazo bat gehiago da: herritarrok ere mendia maite dugu, eta asteburuetan batez ere jende aunitz «igotzen» gara paseatzera edota ehizara, batzuk bakarrik, bertzeak lagunekin eta bertze batzuk zakurrekin.
Azkeneko hauei Berako Udaleko Mendien Batzordeak eskatu nahi die zakurra kontrolpean edukitzea, batez ere inguruan aziendarik badago, zakurra jolas moduan saingaka edo aziendari segika hasten bada, animaliak, ardiak batez ere, izitu eta lasterka noraezean hasten dira. Gure herrian ardiak hil dituzten zakurrak ere suertatu dira.
Ez dago beti lotua kontu beharrik (kasuan kasu), nahikoa da denbora guztian bistan edukitzea eta azienda dagoen tokian ondo-ondoan edukitzea.
Igan gaitezen mendira eta herritar guztiak elkar errespetatuz goza dezagun natura.