Hurbiletik ikusi eta klik batean bildu. Horixe zen Iñaki Atxa elizondarraren helburua eta Finlandian egindako astebeteko egonaldian bete du asmoa. «Gizakiaren esku-hartzerik gabeko eremua» zuten esperoan, «natura basatia». Ordu luzeko itxaronaldiek izan dute ordaina argazki bakoitzean arnasten baita animalia askeen indarra.
E. IRAOLA
Interneten bilaka, «bertze argazkilariek egindako bidaien kronikak irakurriz jakin nuen hango berri» erran digu Iñaki Atxak eta Finlandia ezagutzeko interesa piztu zitzaion. Hala, «han ibilitako argazkilari batzuei Finlandiako giden kontaktuak eskatu eta e-mail bidez guztia lotzen joan ginen». Bikotea eta biek egin dute bidaia ekainaren 4tik 11ra eta esperientzia bikaina eta ehunka argazki eta bideo ekarri dituzte bueltan.
Finlandia, herrialde handia da baina biztanle gutti ditu «5,5 milioi inguru eta gehienak herrialdearen hegoaldean bizi dira, horrek erran nahi du herrialdearen gainontzeko eremua oihan boreal eta lakuek osatzen dutela» azaldu digu Iñakik. Horren ondorioz, «hainbat espezierentzat bizileku aproposa da» gaineratu digu.
HELBURUA
Bidaiaren helburu garbia «hontz laponiarra eta, batez ere, hartz arrea hurbiletik ikustea zen argazkiak ongi atera ahal izateko, eta hortik aitzinera ikusten genituen espezieak ongi etorriak izango ziren noski».
LEHENDABIZI HONTZAK
Lehendabiziko bi egunetan hontzekin aritu ziren lanean «03:00etan gelditzen ginen gidarekin eta kotxez hurbiltzen ginen hontzak zeuden eremura, batzuetan ordu bateko desplazamenduak egin behar izaten genituen. Behin lekura iristean, kotxea utzi eta ekipo guztia bizkarrera botata oihanean murgiltzen ginen kabiren bat topatu arte». Bertako giden laguntza izan zuten eta, hala,«gidak kontrolatuak zituen kabi ezberdinetara eramaten gintuen eta bertan bazeuden, polliki-polliki gordelekura hurbildu, barnean sartu eta ordu batzuk pasten genituen gustuko argazkiak lortu arte».
HARTZEN BILA
Hurrengo eguna Finlandia mendebaldetik ekialdera zeharkatzeko behar izan zuten «Oulu hiritik trenez Kajaani herriraino, eta azkeneko 125 kilometroak egiteko gure bila etorri ziren, ez baitzegoen hartzak zeuden eremura ailegatzeko bertze modurik» aipatu digu.
UNEA IRISTEAN
«Momentu eta lekua topatu eta argia egokia bada disfrutatu bertzerik ez dugu egin behar. Animalia eta gu bakarrik gaude oihanaren erdian».
Iñaki ATXA (Natur argazkilaria)
Azkeneko hiru egunak, Kuhmo eskualdean pasa zituzten Errusiako mugatik hiru kilometrotara, «garai batean militarrek erabiltzen zuten zurezko etxe batean egiten genuen lo, argazkilarientzat berreskuratuta dute. Hau zen basea, hemen genuen logela, komunak-dutxak, jangela eta elektrizitatea kamararen bateriak kargatu ahal izateko». Bertatik, gordelekuetara oinez joaten ziren eta bertan «ahal bezain eroso paratu eta hartzak noiz etorriko zain gelditzen ginen» azaldu digu. Arriskurik ba ote dagoen galdetuta, erantzun digu normalean ezetz, «arauak eta neurriak betetzen badira». Adibidez, «argazkilariok beti altxata egon behar dugu eta animaliak ez du jakin behar hor gaudenik, hartara, jokaera naturala izanen du eta ez du bere bizimodua aldatuko».
PAZIENTZIA DA SEKRETUA
Arratsaldetik goizaldera arte oihanean sartuta «14 orduko esperak egiten genituen estratejikoki kokatuak zeuden gordeleku kamuflatu ttiki batzuetan». Dena den, zortea izan zutela erran liteke, ez baitziren esku hutsik etxeratu egun bakar batean ere. «Lehenengo egonaldian hartzak urrunetik ikusi ahal izan genituen eta argazki batzuk ateratzeko aukera izan genuen. Bigarren egonaldian, bi hartz kume bakarrik ikusi genituen eta gainera nahiko urrun, baina ‘glotona’ (izen zientifikoa: Gulo Gulo) jarri zitzaigun parean». Hirugarren egonaldian, eguraldia ez zuten lagun eta argiaren indarra ere izugarri jautsi zela erran digu, «argazkiak ateratzeko zailtasuna handituz». Baina, «une magikoa» bizi ahal izan zutela dio «hartzak arras hurbiletik ikusi ahal izan genituen, denetara 5 heldu eta bi kume».
ILUNTASUNIK EZ
«Arraroena beharbada ‘arratsez’ egin ditugula argazki guztiak, ekainean gu egon garen eremuan ez baitu iluntzen, 24 orduz argi dago.»
Iñaki ATXA (Natur argazkilaria)
USTEKABEA
Finlandiak 190.000 laku inguru ditu eta oparotasun horrek, badu hain atsegina ez den ondorioa «udako lehendabiziko beroekin bertan murgilduta dauden milioika arrautzetatik eltxoak ateratzen dira eta krema berezi batzuk eraman genituen arren, ezin gainetik kendu». Bertako gidek berriz, «sareak zituzten buruan. Hemengo erlezainek erabiltzen dutenen antzeko zerbait, baina ttikiagoa».
AMESTUTAKO BIDAIA
Ttikitatik gustatu izan zaio Iñakiri animalien dokumentalak ikustea, baina Arizkunenean ikusitako Ander Olaizolaren argazki erakusketa batek «aho zabalik utzi» eta segidan «sentitu nuen animalia horiek nere begiekin ikusteko desira. Orduztik, saltseatzen ibili naiz» azaldu digu. «Esperientzia ederra» izan dela aipatu digu eta Rakel, bikotekideari ere «eskerrak eman» nahi izan dizkio «bera gabe bidaia hau egitea zailagoa izango zelakoz. Argazki kamara, eta lagun batek utzitako objetiboa eraman zituen, eskerrik asko zuri ere Bakartxo! eta nirekin batera argazkiak ateratzen aritu zen». Bidaian bildutakoak ikusgai dituzue http://vimeo.com/99460267 eta inakiatxa.wordpress.com helbideetan.