Sainduz saindu, bestaz besta

Erabiltzailearen aurpegia   Iritzia

Eliza katolikoaren santutegia ederki ezagutzen dugu, batez ere maiatzetik hasi eta urriarainokoa: Salbatoreekin hasi, eta ondotik Domini Saindu. Gero Trinitate, eta hortik aitzinera, San Juan, San Pedro, San Fermin, Santiago, San Esteban, San Prudentzio, Andre Mari, Santa Kruz, San Migel…
Hortxe ibiltzen ginen aste hondarrero, herriz herri bestaz besta, huts egin gabe, sekulako fedea bagenu bezala, sainduen babesaren bila bezala. Pekatu haundia zen horietako bati huts egitea.
Gure aitzinekoentzat, baratzeko lanetan aritzeko gida bat zen santutegia (sanjuanetan ez dakit zer erein, sanferminetan ez dakit zer bildu …). Gu, berriz, bertze gisako baratzeetan (herriko plazetan) erein eta uztaren ilusioarekin mugitzen ginen.
Gero udazkena ailegatzen zen. Hortik aitzinera ez genuen santurik kontrolatzen, eta ereitea eta uzta negutegira pasatzen genuen: Bordatxorat.

Ama batek zioena

Erabiltzailearen aurpegia   Iritzia

Ama batek kontatua: ortzirale gau batez, ostatu batean izandako borroka bategatik, bere semea (eta bertze batzuk) preso eraman zituzten. Ama honek kontatu zuen bere semeak urte eta erdi daramatzala preso. Preso dagoela etxetik 400 kilometrotara. Preso dagoela eta 20 eta 40 urte bitarteko kartzela eskatzen diotela!
Zer gertatu zen  gazte hauei halako tratu gogorra emateko?, Zer pasatu zen borroka hartan? Zein kalte haundi izan ziren?

Nobel Sari bat Euskal Herrira!

Erabiltzailearen aurpegia   Iritzia

Arras bistakoa da, hala ere, nik orain ozenki erranen dut: Nobel saria hartzeko meritu aunitz daukaten fenomeno batzuk baditugu Euskal Herrian. Pertsona horiek olerkiak egiten dizute, kantak konposatzen dituzte, filosofia ttanttak botatzen dituzte, eta umore kolpe poli­tak sortzen dituzte. Baina meritoa ez da horretan baka­rrik. Olerkiak, kantak, umorea edo filosofia  edozeinek sor­tzen ahal ditu… Ez, ez. Meritoa ber­tze bat da: guzti hori dena batera egiten dutela, eta izuga­rri ongi egiten dutela, eta bapatean egiten dutela, eta milaka jenderen aintzinean egiten dutela! Hori­xe da, bai, asmatu duzue: bertsolariei buruz ari naiz. Hitzekin ia-ia magia egiten duten horiek (magoek txapel batetik lapin bat ateratzen duten gisan, hauek beren ahotik bitxiak botatzen dituzte). Hain fama haundia daukaten Nobel sariek, prestigio handiko lanak egiten dituzten pertsonak ezagutzera ematen dituzte. Zoritxarrez, bertsolariek egiten duten lana biltzen duen atalik ez daukate, beraz, Suediako Akademiari hauxe proposatzen diot: heldu den urterako Nobel sarien lehiaketan, bertze sari bat sortzea: ber­tsolaritzarako. Maialen Lujanbio txapeldun izan genuen. Ea laister Nobeldun ikusten dugun!